Упершыню аб вальсе пачалі гаварыць у 70-я гады XVIII стагоддзя. У
выніку развіцця музычнай формы вальсу ў пачатку ХХ стагоддзя ў Англіі
з'явіліся новыя танцы: вальс-бостан і павольны вальс. Кожны
джэнтльмен, які сябе паважае, мусіць умець танчыць павольны вальс.

Павольны вальс – бальны танец еўрапейскай праграмы. Танчыцца на 3/4.
Як правіла, на кожны такт прыходзіцца тры крокі. Пры руху наперад
першы крок вызначае даўжыню перамяшчэння за дадзены такт, другі – кут
павароту, трэці - дапаможны, змена вольнай нагі, гэта значыць перанос
цэнтру цяжару цела.

Аўтар факстроту – акцёр Гары Фокс з Каліфорніі, які прыдумаў гэты
танец у 1914 годзе і выконваў яго зь дзяўчатамі з вар'етэ, запаўняючы
ў нью-йоркскім кінатэатры перапынкі паміж паказамі фільма.
Факстрот быў часткай прадстаўлення "Jardin Danse" на даху
Нью-Йоркскага тэатра. Як частка свайго выступу, Гары Фокс рабіў крокі
"рыссю" (trotting) пад музыку ragtime, і людзі назвалі яго танец
"Fox's Trot" (потым "s" кудысьці знікла, а вымаўленне засталося).
"Trot" – першапачаткова гэты быў ваенны тэрмін для апісання коннай
хады, якая з'явілася ў штаце Місуры, у перакладзе на беларускую –
"рысь". Першасны варыянт факстроту выконваўся наступным чынам: левая і
правая нага ставіліся адна перад іншай па адной лініі.

У часы Вялікай дэпрэсіі джаз – адзіная аддуха для падушанай і
разгубленай Амерыкі. Луі Армстронг здзяйсняе пераварот у самім паняцці
папулярнай музыкі і становіцца першай зоркай амерыканскай эстрады.

Танцоры адчвальна рэагавалі на змены ў музыцы, якая стала больш
энергічнай, вясёлай, поўнай пазітыву. Парныя танцы, якія раней
абмяжоўваліся "закрытай" пазіцыяй (калі партнёры трымаюць адно аднаго
аберуч), станавіліся больш дынамічныя, дадаліся павароты, махі нагамі,
скачкі і нават неймаверныя трукі. Людзі глядзелі адно на аднаго,
капіявалі ўдалыя фігуры, мадыфікавалі, прыдумлялі, імправізавалі. Так
і з'явіўся танец, які здабыў назоў "лінды гоп" (у гонар Lucky Lindy,
Чарльза Ліндберга, які ў 1927 годзе гоп! і першым пераляцеў Атлантыку
на самалёце Spirit of St.Louis).

Лінды-гоп можна танчыць, атрымоўваючы асалоду ад музыкі. Галоўнае ў
гэтым танцы – задавальненне, радасць, якая ўзнікае ад рэзанансу з
музыкай, ад паразумення з партнёрам без слоў.

Свінг – гэта вельмі дынамічны, імправізацыйны танец, пабудаваны на
тым, што партнёр складае танец з вядомых яму (і партнёрцы) фігур,
прытрымліваючыся музыкі. Роля партнёркі – трымацца рухаў партнёра,
упрыгожваючы сабою танец, пры гэтым партнёр ўважліва "слухае" сваёй
партнёрку і дае ёй магчымасць імправізаваць. Зараз людзі не проста
танчаць срозь цэлыя ночы – яны свінгуюць, бо наступае Эра Свінгу. Бэні
Гудмэн і Чык Уэбб ваююць у знакамітай "Музычнай бітве стагоддзя" 11
траўня 1937 года. Чатыры тысячы танцораў, якія да мяжы напоўнілі
гарлемскую танцзалу "Савой", становяцца відавочцамі грандыёзнай дуэлі
двух гігантаў, пасля якой Гудмэна сталі менаваць "каралём свінгу". А у
40-х гадах амерыканскія салдаты, перанеслі "вірус" гэтага танца ў
Еўропу, дзе ён быў перайначаны і ператварыўся ў бугі-вуги

"Афіцыйнае" з'яўленне стылю Boogie Woogie датуецца 29 снежня 1928
года, калі выйшаў запіс "Pinetop's Boogie Woogie" Клэренса Сміта.
Слова "boogie" у тагачасным слэнгу мела два значэнні – ім пазначалі,
па-першае, сэксуальны кантакт, а па-другое, стан "поўнага адрыву,
асалоды і задавальнення". Амерыку ахапіла нейкае вар'яцтва, звязанае з
гэтым танцам. Імкліва з'яўляліся варыяцыі новага танца – бугі-вугі,
Свінг-бугі, і, нарэшце, джайв, які аб'яднаў Лінды-хоп, джытэрбаг, і
ўсё сямейства танцаў Бугі. Існуюць дзве асноўныя версіі – "social",
гэта значыць проста танец для задавальнення, і "acrobatic" - які
патрабуе амаль спартовай падрыхтоўкі. Калі алімпійская праграма будзе
ўключаць у сябе танцы, то ў яе ўвойдзе менавіта
спаборніцка-акрабатычная версія Boogie Woogie. Хоць першапачаткова
Boogie Woogie быў хуткім танцам, на сённяшні дзень існуе і павольная
версія.

Рок-н-ролл з'явіўся вынікам сінтэзу розных стыляў амерыканскай музыкі.
Амаль адначасова, незалежна адно ад аднаго, невядомыя нікому
чарнаскурыя музыкі амерыканскага Поўдня сталі змешваць рытм-энд-блюз,
бугі-вугі, кантры і госпел, дамагаючыся невядомага да таго гучання.
Біл Хэйлі на ўсю моц выкарыстаў негрыцянскі слэнг у пачатку 1950-х гг.
у сваіх рытмічных песнях, пабудаваных на кантры з прымешкай джазу і
бугі-вугі.

Элвіс Ааран Прэслі . Яго вядомасць настолькі шырокая, што большасць
людзей заве яго толькі па імені – "Элвіс". З Элвісам Пресли таксама
асацыюецца ўстойлівае словазлучэнне "Кароль рок-н-ролу" (у Амерыцы
часцяком проста "Кароль" – The King).

Рок-музыка (англ. Rock music) – абагульніла шматлікія кірункі сучаснай
музыкі, папулярных з сярэдзіны 1950-х гадоў. Слова "rock" паказвае на
характэрныя для гэтых кірункаў рытмічныя адчуванні, звязаныя з
вызначанай формай руху, па аналогіі з "roll", "twist", "swing",
"shake" і г.д.. Бітлз. Ролінг Стоунз. Энімалз. Субкультуры – хіпі,
байкеры.

Дыска (ангел. Disco) – жанр танцавальнай музыкі, які ўзнік у пачатку
1970-x гадоў. У аснове дыска ляжыць моцна спрошчаны рытмічны малюнак
фанку. Дыска амаль адначасова распрацоўвалася ў ЗША і Еўропе. Для
амерыканскага дыска было характэрнае гучанне, блізкае да фанку і
рытм-энд-блюзу. Еўрапейскае дыска цесна перапляталася з традыцыйнай
эстрадай і агульнымі тэндэнцыямі поп-музыкі. Адным з першых
дыска-хітоў у Еўропе стала песня "J'attendrai" у выкананні Даліды
(1975).У 1970-х аформілася агульная формула дыска-кампазіцыі:
манатонны рытм у тэмпе каля 120 удараў у хвіліну, дакучлівыя
поп-мелодыі, часта моцна аркестраваныя.
ABBA, Boney M, Bee Gees.

 Упершыню гэты тэрмін загучаў яшчэ ў 1983-м, калі нямецкі канцэрн ZYX
выпусціў першы зборнік на двух пласцінках "The Best Of Italo Disco".
Поспех зборніка быў так вялікі, што зборнікі сталі выходзіць штогод,
прыкладна як у нас выходзілі зборнікі "Саюз".

Першыя ластаўкі новага стылю - La Bionda ("One For You, One For Me"),
Macho ("I'm А Мan"), Harry Thuman ("Underwater"), Mauro ("Buona Siera
Ciao").