Kerstavond…
Kind achter raam.
Vuurwerk buiten. Gelach. Geen sneeuw. 
Kerstverlichte herinnering aan spottende jeugd wurmt zijn weg door kaarslicht, drank en het flikkerende scherm.
Hij ploegt de tijd weg bij dag door lagen vettige huisvrouwen en hun gillende kroost, en slaat overwerkte kassameisjes met de monsterbestelling van 20 losse blikken tweedehands pils hun laatste vonkje fragiele vastberadenheid dwars door hun slecht afgestelde krukken heen.
En bij het vlieten van het licht, zijn klonterende stukjes vlammende was als een koor dat met lichtelijk valse noot zijn geluk bezingt, terwijl hij zijn beeltenis in elk reflecterend oppervlak vermijdt.
Het is warm, hierbinnen, schemerig en geborgen. 

Het is koud, van binnen, schemerig en verborgen.
De tijd kruipt als een lauwe waas langs het gelige plafond, en haalt hem langzaam in.
Dan is Zij er weer. Plots, onaangekondigd en klaar om te vluchten maar met naar hem uitgestoken hand.
Trieste ogen achter glas, sprekend en angstaanjagend in hun reusachtige kennis; dan weer groen en dan weer blauw –ogen die dichters eenzaam hebben zien wegkwijnen; die het doek van zo velen hebben zien vallen door toedoen van hun eigen hand.
De ogen van engelen.
Haar mond, cynisch ietsjes scheef gehouden, vertaalt de absurditeit van Haar bestaan in klaterend geluid dat zoetjes gestalte geeft aan het besef van wat hij ziet.
Rank van vorm, doch vreemd vermoeid; Haar lange hand beroert zijn wang en hij verdwijnt.
Bijna.
‘Wat moeten we nou?’ Kleurt Zij het vacuüm in zijn hart, en zij lacht –verontschuldigend in uitstekende melancholie die hem bijna verwoest in Haar goddelijke aard.
Hij maakt een zwak gebaar naar omgewoeld en loerend bed en, beseffende dat oneerbare voorstellen de kruipende walm van de tijd om hen heen tekenen als levervlekken op een bejaarde huid, legt uit dat slechts dromen zijn waar liefde ieder ander in slaap zingt.
Ze begint zachtjes te huilen.
Want
Soms ontmoet hij Haar in een wegrestaurant in een ver en noordelijk land.
Soms ontwaard hij Haar aan het eind van een lange gang op een of ander obscuur feest waar geen van tweeën eigenlijk wil zijn.
Soms vloeit Haar allesverzengende schoonheid tussen gordijnen van kwade regen door, langs een vergeten brug hoog boven een dorre en gebarsten uitgestrektheid
En soms… Soms is Ze er gewoon.
En altijd verdwijnt Zij als de slaap of het zelfbehoud met geharnaste hand zijn hart uitperst als een rotte sinaasappel.
‘En vannacht?’ Terwijl Zij haar bril in een briljant gebaar afneemt. ‘En morgen?’ Nog voor hij Haar kan onderbreken. ‘Volgende week? Volgend jaar? Over tien jaar?!’
Haar woede is heilig, maar het is tevens de zijne.
‘Over tien jaar ben ik dood’ kreet hij, schor als een woeste raaf ‘als Jij blijft gaan waar ik niet kan bestaan!’
Zelfs hun ruzies zijn iets uit een intens stimulerende opera, klassiek en archaïsch in zijn epiek.
En zij begrijpen elkaar volkomen, zoals altijd.
En hij begint zachtjes te huilen.
Om de prachtige lenzen voor haar adembenemende ogen
Haar kleine sproeten, als sterren aan de nachtlucht
Haar lange haar
Haar melancholie en getekendheid waar hij tegen aan wil kruipen
Haar cynisme en haar sarcasme; haar begrip
Haar ambitie
Haar bewustzijn van alle kleinzielige dwaasheid die hen omgeeft en hen steeds dichter tegen elkaar aandrukt.

Ik schrik wakker van de regen, strelend tegen het raam, en het gewicht van elke voorgaande avond meetorsend, sleep ik mij moedeloos naar bed.
Over tien jaar ben ik dood.
Maar nu,
nu zal ik dromen.