quiproquos

   Як заўзяты аматар эканомікі ды бізнэсу я адразу адказаў, што спачатку разбагацею а ужо толькі пасля пачну думаць аб іншых. :) Учора зразумеў што пасьпяшаўся.
  Перад усім, на дабрачыннай справе можна зарабляць велізарныя грошы ! Aд 6% дa13%(40мільярдаў $) гадавой ахвараванай суммы (300 мільярдаў $) застаюцца у кішэнях працоўных дабрачынных  арганізацый, ператвараюца у віллы на Кaраібах, тоўсьценькія банкаўскія аккаўнты...    Шмат было выпадкаў калі просты рабочы пасля 3- ох год на сваім месьцe у добрачыннай
арг. выпісваў сабе 40 000 даляраў. Маленькая сумма у параўнаньні з добрачын. працоўнымі вялікага рангу (100 000 $- 149 000$).
Яшчэ засталося жаданьне ахвярваць?  

   Ну дык ведайце, што прыкладна 40% ад таго, што не было скрадзена апыняюцца у рукох мясцовых уладаў (говрка ідзе аб міжнародных добрачын. арг.). Афіцыйныя ды неафіцыйныя (паўстанцы...)  патрабуюць аплату за транзіт лекаў, ласкава прапануюць прадаць страхоўку... Гэтыя грошы не дастаюцца ахвярам войн і катаклізмаў. Горш, яны фінансуюць вайну ды тэррор. А прыгошых палацаў усё больш ды больш.

   Усёж такі вы скажыце, што прыкладна 50% ахвяраванай суммы дастаюцца ахвярам. Афрыканскім дзецям раздаюць ежу ды лекі, будуюцца дарогі ды школы. Так, усё гэта добра ды пыгожа глядзець эўрапейскаму воку. Але часьценька гэтая дапамога сьмярцельна для жыхароў заморскіх краін, таму, што неадаптаваная да іхняга клімату ды сацыяльнай структуры.

Сапраўдныя выпадкi:

   Былі дзьве афрыканскія вёскі. Адзіны калодзеж знаходзіўся даволі далёка. У адной вёсцы жыло адно племя, у другой другое. Часьценька яны трошкі ваявалі. Усё было у парадку.
Прыехалі эўрапейцы, ды кажуць: бедненька вы жывёце, вось таму і ваюеце. Пабудуем мы вам у кожнай вёсьцы па калодзежу. Так і зрабілі. Такім чынам жанчыны розных плямёнаў перасталі хадзіць да аднаго калодзежа. Кантакты паміж плямёнамі скончыліся. Плямёны вынішчылі друг друга.

   Iншы выпадак. Вялікая большасьць хатаў у афр. вёсках ня маюць дымаходаў.  Дым ідзе у хату і уся вёска жыве у дымавой завесе. Сапраўднае дзікунства для цывілізаваных людзей. Прыехалі тоўстыя амерыкосы пабудавалі цывільныя хаты з дымаходамі. Стала прыгожа. Праз кароткі час пасля навасельля жыхары загінулі ад малярыі. Аказваецца, малярыйскія камары баяліся дыму, таму у хаты ды й у вёску увогуле не суваліся. Прапаў дым, прыляцелі камары.

   Яшчэ выпадак. Шакаладныя хлопья Nestle з малаком для афр. дзяцей. Добрачыньнікі  раздалі дэлекатэсы маленькім дзецям, тыя разбавілі сухое малако у бруднай вадзе (Дзе ты знойдзеш чыстую у беднай Афрыцы !?). Ніхто зь іх не застаўся у жывых. Дабрачыньнікі забылі што
малако+мікробы=сьмерць

   Вось так. Здаецца ўсё проста. Даў некалькі даляраў і выратаваў чалавека. Атрымліваецца усё наадварот. 

   Не ахвярайце ! Пашкадуйце дзяцей !!!

   Ці варта займацца дaбрачыннасьцю ?

egor_kaspit

Лита придумал для своих учеников игру.

Одному из учеников выпадал жребий начать игру: первый ход состоял в том, чтобы изобрести три первых правила игры. И игра, и правила могли быть любыми.

Следующий игрок мог либо воспользоваться этими тремя правилами, либо изобрести новые. Правила и изменения в них становились известны только по ходу самой игры, их следовало вычислять по действиям изобретателей правил. Даже условия выигрыша менялись ежеминутно. — Успешнее всего действовал тот, кому удавалось в ожидании своего хода понять все правила, после чего изобрести правило или критерий выигрыша, перечеркивающие преимущества, полученные предыдущими игроками в результате их собственных изобретений.

К тому времени, когда Лите наставал черед ходить, игра превращалась в кошмарный клубок правил — как видимых по положению самой игры, так и, по большей части, невидимых. Лита выигрывал, говоря просто:

— Я выиграл.

Всегда находился ученик, возражавший:
— Вы не можете выиграть, джетах. Система существующих правил этого не позволяет.
— Прекрасно позволяет. Правило, изобретенное мною, гласит: «Когда наступает моя очередь ходить, я выигрываю».
— Но то же самое мог сделать первый же игрок! Так мог бы поступить любой из нас!
— Мог бы, но первым это сделал я.

via

Оригинал этого постинга находится на Egor Kunovsky. Вы можете комментировать это здесь или здесь, используя OpenID или зарегистрировавшись.