Papiaredni zapis | Nastupny zapis
Літоўская ідэнтычнасць у Беларусі можа грунтавацца на двух падставах:
1. Паходжанне з этнагістарычнага рэгіёну Літва або вялікі сантымент да яе. Гэта тое, пра што кажа шаноўны
2. Усведамленне сваёй належнасці да абшару былога Вялікага Княства Літоўскага - рэгіёну ВКЛ або Вялікалітвы. Так, ужо некалькі стагоддзяў нашай дзяржавы не існуе, але той рэгіён, які складаў яе ядро (Жамойць, Літва, Крыўя, Палессе) дагэтуль з'яўляецца рэчаіснасцю, таму цалкам магчымае існаванне і гэтай макрарэгіянальнай ідэнтычнасці, асабліва ў разе, калі сучасным жахарам краю цяжка вызначыць сваё субрэгіянальнае паходжанне.
Літовец, літвін, ліцьвін, litwin, lietuvis - сінонімы аднаго і таго ж. Пры гэтым могуць быць беларуска-, польскамоўныя і ўласна балцкамоўныя літоўцы. Ніякага парадоксу тут няма, згадайма гэльска- і ангельскамоўных ірландцаў або валійцаў.


Comments
Дарэчы, я неяк даказваў Капялюшу, што літвін/русін/жмудзін - з польскай, а не з рускай ці старабеларускай мовы. Ён мне прывёў такія рускія этна-назвы як мордвин, татарин. Можа й літвін - ня толькі польская, але й стараруская назва?
Раней у Масковіі таксама ўжываўся тэрмін ЛІТВІН у дачыненні да жыхароў ВКЛ, таму і згаданыя вамі прозвішчы, відаць, узніклі яшчэ ў часы існавання нашага гаспадарства.
Вы самі казалі, што ніякае рэґіянальнае й этнічнае еднасьці Беларусі не было й ня будзе. Адкуль, ёй узяцца ў праекцыі такіх маштабаў як ВКЛ???..
Любое большое государство, территориальная принадлежность к которому не артикулируется в действиях и коммуникациях, но может
быть проявлена, проговорена в качестве таковой, есть империя.
Точнее говоря, об империи как реальности можно говорить, если этот смысл постоянно (эта длительность не измеряется объективно, но социально воспринимается и субъективно трактуется как постоян-
ство) переносится на массу действий и коммуникаций.
Тое ж самае маем у выпадку з ВКЛ. Яго даўно няма, але сэнс яго існавання дагэтуль лунае ў паветры, нават сярод сучасных нацый. А ўзяцца яна можа акурат з агульнага усведамлення гэтага сэнсу. Раней апірышчам гэтай ідэнтычнасці сярод палітычнай эліты была агульная дзяржаўнасць, сёння ёй можа быць традыцыя гэтай дзяржаўнасці і этнічная роднаснасць жыхароў рэгіёну ды яго геапалітычнае адзінства.
Але ж толькі да 12га стагодзьдзя, здаецца. У часы ВКЛ такога ўжытку - прынамсі ўнутранага - ужо не было, як быццам. Таму і дзіўна бачыць Крывію на адной мапе зь Літвою, якая ўключае Наваградак.
Нічога дзіўнага ў Крыўі побач з Літвою (пагатоў з Наваградкам) няма, бо гэтыя этнахаронімы імаверна суіснавалі шчэ з часош жалезнага веку. Зрэшты, вяртанне аўтэнтцычных найменняў рэгіёнам - справа звычайная, згадайце хаця б Дайнаву.
Са "штучным этнаканфесіёнімам Русь" - ці ж не ўжываўся ён і раней за 13 у т.л. да тых жа крывічоў? І ці не зьяўляецца яго далейшы канфесійны ўжытак простым наступствам няяснага разуменьня межаў паміж ідэнтычнасьцямі у нашых продкаў?
Да 13 ст. яшчэ існавалі даўнія этнахаронімы, якія, хутчэй за ўсё як паганская спадчына і былі выціснутыя з афіцыйнага ўжытку Руссю.
Уласна з гэтага часу, калі замест дакладных пляменных межаў з'яўляецца няпэўны ўніверсалістычны канфесіёнім і пачынаецца блытаніна з ідэнтычнасцямі.
Дыкжэ ў мяне самы што ні ёсьць "вялікі сантымент" да "Літвы этнагістарычнай"!