Ŭ ci W
Chaču ŭźniać pytańnie na kont zamieny litary ŭ na w.
Maje argumenty za i suprać “ŭ”:
Za:
1. Admietnaja rysa bielaruskaha piśma
2. Tradycyjna ŭžyvajecca
3. Samy, na moj pohliad, važki argument: Pry čarhavańni na pačatku slova “u” na “ŭ” ci “u” na “w”, u pieršym vypadku dabaŭliajecca toĺki značok, u druhim calkam mianiajecca litara (alie ž faktyčna i ŭ pieršym vypadku mianiajecca litara).
Suprać:
1. Adzinaja halosnaja z dyjakrytykam (kropka nad “i” i “j” heta nie dyjakrytyk, tak?)
2. Znak ˘ parušaje systemu dyjakrytyčnych znakaŭ, jakija vykarystoŭvajucca ŭ lacincy. Užyvajucca toĺki ˇ i ́ , i toĺki dlia zyčnych litaraŭ (heta kali ŭžyvać Ĺ zamiest Ł, što calkam liahična)
3. Litara “w” raniej isnavala, byla vyniata z alfabetu toĺki 70 hadoŭ tamu.
4. U niekatorych movach “w” abaznačaje huk “ŭ” (dakladna viedaju toĺki pra anhieĺskuju movu)
5. Časta proźvičšy, hiehrafičnyja nazvy pieradajucca ŭ inšyja movy biez dyjakrytykaŭ. Napryklad proźvičša Сіўцоў, na lietašnim Le Tour de France pisali Siutsou i zamiežnyja kamientatary čytali jaho Сюцу, viadoma kali translitavać buduć pa pravilach lacinki my atrymajem taho ž “Сюцу”. A kali napisać Siwcow pračytać praviĺna budzie liahčej (IMHO adsutnaść dyjakrytykaŭ nad zyčnymi takich prabliemaŭ niestvaraje).

P.S. Ja za “W”.