Пастанавіўшы з усёй рашучасьцю прывесьці
Да дабра найвышшага істоты ўсе жывыя,
Што перасягаюць нават каштоўнасьць спаўненьня жаданьняў,
Навечна прасякнуся я любасьцю да іх.
Калі б ні знаўся я з іншымі,
Навучуся я лічыць сябе найніжшым спасярод усіх
І ад усяго сэрца
Шанаваць іншых як найвышэйшых.
Навучуся я ўва усіх справах дасьледаваць свой розум,
І як толькі ў ім народзяцца азмрочаньні,
Небясьпечныя і для мяне, і для іншых,
Убачу іх і выдалю з усёй рашучасьцю.
Пры выглядзе тых істот, чый нораў шкадлівы,
І тых, хто прыгнечаны пакутамі й брудам,
Прасякнуся любасьцю да іх, нібыта адшукаў я
Найрадчэйшы з усіх скарб.
Калі зайздросьнікі абыходзяцца са мною кепска,
Брыдкасловячы, прыніжаючы і да таго падобнае,
Хай адчую я пакуты паразы
Ды ўсхвалю перамогу іхную.
Калі той, каму я дапамагаў
І прыносіў дабро з надзеяй вялікаю,
Раптам мне ўдар нанясе балючы, я прыму яго
Як найлепшага з маіх гуру.
Дык вось, хай прынясу я наўпрост ці ўскосна
Даброць і шчасьце ўсім без вынятку
І з пашанаю прыму на сябе
Ўсе бядоты й пакуты сваіх мацярок.
Хай не кранецца ўсяго гэтага бруд
Васьмі мірскіх памкненьняў.
І хай я, спасьцікаючы, што ўсё ілюзорна,
Вырвуся з абцугоў прывязанасьці!
(c) Лангры Тангпы.




